Kendime Blogluyorum

 yıllardır rezillik çeken birisi olarak son işten ayrılışımdan yaklaşık 6 ay geçti. bunun 2 ayı sırf eve yakın bir iş bulmak için geçti. buldum ve işe başladım fakat daha 1 ay çalışmadan burdaki patronun kiracı olduğunu öğrendim. kontratı yenileyememiş kapatıp gidecekmiş. bir personel ağladı biz ne olacağız diye patron da haklı olarak ne bileyim amk kendim zaten kapatıp gidiyorum. neyse yeni patron geldi kiraladı çalışıyoruz zaten bu durum benim faydama oldu. mesai yapmak zorunda kaldım ve zaten borcum vardı hızlı bir şekilde toparlama imkanı buldum. 

Bu kitapta (okuduğum yere kadar, daha kitap bitmedi emin değilim bu yüzden) anladigima göre yazar çocukluk döneminden bahsediyor. kitabın girişi genel olarak şöyle adı yozo veya yo-çan (erkek) olan baş karakterin çocuklukta yapmacık soytarılık yaptığını anlatıyor. normalde karakterinin tam tersi bir durum olduğunu da belirtiyor. (bu durum benim çocukken okulda yaptığım soytarılık gibi geldi bana. bilerek salak rolü oynardım sırf sınıftaki kişileri güldürmek istediğimden. fakat ben evde ciddi takilirdim evin en büyüğü olduğum için olabilir.) herkes yozoya gülüyor yozonun da tüm derdi herkesi güldürüp soytarılık yapmaya devam etmek. fakat takeiçi (erkek) diye birisi bunun planlanmış olduğunun farkına varır. bu da yozoya tehdit gibi gelir. takeiciyi tahdit olarak görmemek için onunla arkadaş olmayı düşünür. eğer bunu başaramazsam oturup ölmesi için dua etmek dışında yapacağım birşey yok der kendi kendine. Mutlu muyum? Aslında küçüklüğümden beri insanlar sürekli şanslı biri olduğumu söylü...

  Jack London kitabı 1912 yılında yazmış. kitap 100 yıl sonrası yani 2013 yılının yazında kara ölüm salgını yaşandığını 60 yıl sonrasında torunlarına anlatıyor.  yani mantık olarak yazıldığı dönemin 160 yıl gelecekte yaşanıyor. Tiz bir sesle, "2012," dedikten sonra da tuhaf bir şekilde çenesi açılıverdi. "Beşinci Morgan'ın Patronlar Kurulu tarafından Amerika Birleşik Devletler Başkanı atandığı yıl. Bu para, basılan son paralardan olmalı çünkü 2013 yılında Kızıl Ölüm geldi. Tanrım! Tanrım! Bir düşün! Bunlar altmış yıl önce oldu ve dünyada o yılları gören bir tek ben kaldım. Bunu nerede buldun Edwin?" Gayet iyi biliyorum. İnsanoğlu uygarlık yolundaki kanlı ilerleyişine başlamadan önce, ilkelliğin karanlığına giderek daha çok batmaya mahkûmdur. Sayımız artınca ve herkese yer olmadığını hissettiğimizde birbirimizi öldürmeye başlayacağız. O zaman da beline, yüzdüğün kafa derilerini asarsın artık. "Bize yiyecek getirenlere özgür insanlar derdik. Ne şaka ama... Yö...